UÇuR BeNİ GÖKLerE

Ucurtmanin hayali..
Ucurmanin hayali bir kus olmakti.
Onlar gibi kanat cirpmak isterdi ama kanatlari yoktu.
Ondandi kuyrugunun guzelligi ve de ondandi ruzgara karsi govdesini tutusu.
Kiskanirdi kuslari onlar gibi ozgur olamadigi icin.
Bir ipe bagliydi en derin yerinden.
Iste bir an vardi.. O an ucurtmanin ipinin koptugu an..
Bir cocuk aglardi, uzulurdu ardindan ama o anda guzellik vardi ucurtma icin.
Artik ozgurdu ve yere inene kadar istedigi gibi ucabilirdi.
Asagida onu parcalayacaklarini bilmesine ragmen umursamiyordu.
Cunku ozgurdu artik.
Biliyordu bir elin onu alip tekrardan ucuracagini yine bir anlikta olsa ozgurlugune kavusacagini.
Ve o aglayan.. Uzulen cocuk..
Buyudu.. Anladi o anin mukemmelligini..
Neden uzulmusum diye dovundu..
Ve o buyuyen cocuk ders aldi ucurtmadan.
Anladi ozgurlugun kiymetini ve her dustugunde uzerinde izler kalsada toparlayacak birilerinin cikacagini bildi.
Iste buydu ucurtmanin hayali..
Bir cocuga isik olmakti..
Tum olumsuzluklara ragmen yerden dusup kalkmakti.
Ve en onemlisi ozgur olmakti…

“UÇuR BeNİ GÖKLerE” için 2 yorum

  1. Uçurtmanın ipi aslında uçurtmaya can veren . Her ne kadar tek başına kalmak istese de uçurtma o iple güzel. O ipten kurtuldumu sandığı anda başlar yere çakılması .

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir